Η ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ ΓΟΡΤΥΝΙΑ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΛΑΠΟΥΤΑ

Posted on Updated on

Ευχαριστούμε θερμά και συγχαίρουμε μέσα από την καρδιά μας την Ιστορικό κ. Μαρία K. Λιακάκη για την υπέροχη ομιλία που εκφώνησε στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Παλούμπα στις 18 Μαρτίου 2018.

Πρόκειται για μια άρτια ιστορικά δομημένη ομιλία με περιγραφή έντονων συναισθημάτων, συγκίνησης, ράγισμα ψυχής και περηφάνιας αλλά και με διδάγματα για το παρόν και για το μέλλον.

Οι πράξεις των Ηρώων Αγωνιστών του 1821 θα πρέπει να λειτουργούν ως φάρος που θα φωτίζει τις ψυχές των Ελλήνων θα παραδειγματίζει τις σημερινές και επόμενες γενεές και να μας θυμίζει ότι έχουμε ιστορικό χρέος να κρατάμε άσβηστα τα ιδανικά του Στρατηγού  Δημητράκη Πλαπούτα και των άλλων Αγωνιστών του 1821 για την λευτεριά, την ανεξαρτησία και την πρόοδο. Οι λαοί θα πρέπει να είναι αδελφωμένοι και ο κόσμος μας ειρηνικός.

Ελένη Θανοπούλου

Πρόεδρος της Εταιρείας Ιστορικής και Πολιτισμικής Δράσης «Στρατηγός Δημητράκης Πλαπούτας και Αγωνιστές».

Ακολουθεί η ομιλία της κ. Μαρία Κ. Λιακάκη

Η ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ ΓΟΡΤΥΝΙΑ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΛΑΠΟΥΤΑ

Μαρία Κ. Λιακάκη 20-3-2018

Ιστορικός

 

Πάψε, Ρουφιά, το βογκητό, στρέψε τα κύματά σου/να ’χει στου Λάλα ελεύθερο το πέταμα η ψυχή μου. /Ξέρεις εκεί ποιος κοίτεται… Δε θέλω τα νερά σου, /ποτάμι, ν’ ανταριάζονται, ν’ αρπάζουν το φιλί μου / όταν εδώθε θα πετά να τον καλονυχτίζει.

Πάψε, Ρουφιά, το βογκητό! Σίγησε, μην τολμήσεις/ τ’ αδέρφια να χωρίσεις, γιατί ο Πλαπούτας και νεκρός κρατεί το μετερίζι. (Επιτάφιος Δημ. Πλαπούτα, Αριστοτέλης Βαλαωρίτης).

Λόγια ενός μεγάλου ποιητή για έναν μεγάλο αγωνιστή του Ελληνικού Έθνους που συνταράσσουν συθέμελα κάθε ελληνική ψυχή.  Λόγια καρδιάς για έναν μεγάλο Ήρωα, που στη δική μας καταναλωτική εποχή, που έχει θεοποιήσει την ύλη, έχει λατρέψει το χρήμα και δεν μιλάει για πατρίδα και Θεό,  για κάποιους μοιάζουν ακατανόητα. Όμως εδώ είναι Ελλάς, γη Ηρώων, στολισμένη με βουνά, που έγιναν τα κρυσφήγετα οπλαρχηγών και καπεταναίων, αυτών που τα έβαλαν με  το θηρίο και νίκησαν. Εδώ είναι Μοριάς και εμείς όλοι απόγονοι μεγάλων ανδρών, όπως ο Δημητράκης Πλαπούτας ο αδελφός του, Γεώργιος και ο πατέρας τους Κόλιας, τη μνήμη των οποίων τιμάμε σήμερα, όπως και όλων των αγωνιστών που ξεκίνησαν την επανάσταση εδώ, στη Γορτυνία, και σε όλη την Πελοπόννησο.

Γενάρχης της οικογένειας Πλαπούτα ήταν ο θρυλικός οπλαρχηγός από το Σουλιμά της ορεινής Τριφυλίας Κόλιας Πλαπούτας, γιος του Σουλιμαίου Γιωργάκη. Καταγόταν από τους θρυλικούς Ντρέδες, τους ατρόμητους πολεμιστές, για τους οποίους έχω την τιμή ως ιστορικός και καταγόμενη από την Τριφυλία να μιλήσω στις 24 Μαρτίου 2018, στην επέτειο της ορκωμοσίας και της εξέγερσης των Ντρέδων. Όταν η κα Ε. Θανοπούλου εκ μέρους  της Εταιρείας Εταιρείας Ιστορικής & Πολιτισμικής Δράσης «Στρατηγός Δημητράκης Πλαπούτας και Αγωνιστές» και η Αδελφότητα Παλουμπαίων μού έκαναν την πρόσκληση να είμαι σήμερα ομιλήτρια για την επέτειο της επανάστασης στη Γορτυνία, και τους ευχαριστώ θερμά, όπως ευχαριστώ και τον κ. Ηλία Γιαννικόπουλο για την παράθεση ιστορικών στοιχείων, συγκινήθηκα βαθύτατα, γιατί σκέφθηκα ότι ο Γερο Κόλιας από ψηλά το ήθελε, για να ενώσω με αυτόν τον τρόπο τις δύο πατρίδες του. Εκεί, στο Σουλιμά, το απόρθητο κάστρο της κλεφτουριάς, το οποίο  αναγκάστηκε να εγκαταλείψει στην ηλικία των 18 ετών, επειδή είδε έναν Τούρκο φοροεισπράκτορα να δέρνει έναν συγχωριανό του και τον φόνευσε, στέκει το άγαλμά του, για να θυμίζει σε όλους τη γενέτειρά του. Κυνηγημένος, και ύστερα από περιπλανήσεις βρήκε ασφαλές καταφύγιο εδώ, στου Παλούμπα, στα βουνά της Γορτυνίας που θα του θύμιζαν το Σουλιμά, και δεν σταμάτησε ποτέ να πολεμάει τους Τούρκους. Αυτή τη δίψα για Ελευθερία που για αιώνες ονειρεύονταν οι σκλαβωμένοι Έλληνες την κληρονόμησε και στα παιδιά του, στους δύο νόμιμους γιους του από την Κυράτσω Τζώρτζη, τον Γεώργιο και τον Δημήτρη Πλαπούτα, αλλά και στους άλλους δύο γιους του από τη μη νόμιμη σύζυγο, τη Λιόσια, τον Παρασκευά, που ήταν γιγαντόσωμος σαν τον πατέρα του, και τον Θανάση. Ο φοβερός Σουλιμαίος Κόλιας Πλαπούτας, ο Ντρες με την ασυνήθιστη σωματική δύναμη και τον ανυπότακτο χαρακτήρα, συνδέθηκε με σπουδαίους κλεφταρματωλούς κατά την προεπαναστατική περίοδο, όπως ο Ζαχαριάς, οι Πετμεζαίοι, ο Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, ο Θανασάς ο Ραφτιώτης κ.α. και έλαβε μέρος στα Ορλωφικά το 1770, ενώ μετέτρεψε τον πύργο του που στέκει περήφανα μέχρι σήμερα στου Παλούμπα, για να μας θυμίζει σε ποιους χρωστάμε τη λευτεριά,  σε άντρο καπεταναίων. Ο Γερο Κόλιας Πλαπούτας, ο περιβόητος αρματολός της Πελοποννήσου, είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων της Καρύταινας. Όπως το Σουλιμά Τριφυλίας, η γενέτειρά του παρέμενε ελεύθερη περιοχή  χάρη στην ανδρεία των συμπατριωτών του, των Ντρέδων, έτσι και  «ὁ Γέρω Κόλιας» , όπως γράφει ο Φωτάκος, «εἶχε τρομάξει τοὺς Λαλαίους Τούρκους, καὶ δὲν ἐπατοῦσαν τὰ ὅρια τῆς Καρύταινας ἐδῶθεν τοῦ ποταμοῦ Ἀλφειοῦ». Στου Παλούμπα  της Γορτυνίας, στο ασφαλές καταφύγιό του γεννήθηκαν οι γιοί του. Ο Γεώργιος, γύρω στα 1780 και ο Δημήτριος στις  15 Μαΐου του 1786, γνήσιοι απόγονοι Ντρέδων που συνδέθηκαν για πάντα με την αρκαδική γη, τη γη των μουσών και των ποιητών, των ημίθεων και των θρύλων. Εδώ είδαν το πρώτο φως της ζωής τους, εδώ ανατράφηκαν και ανδρώθηκαν. Από τον Κόλλια Πλαπούτα είχαν κληρονομήσει την αγωνιστικότητα, την ανδρεία και την αγάπη για την πατρίδα. Το Πλαπουταίκο με την παλληκαριά του, ο Γέρο Πλαπούτας με τα παιδιά του, τα Κολιόπουλα, απέκτησε τέτοια φήμη, που έγινε θρύλος:   Ο βειζουλάγας κάθονταν στον πύργο του στο Λάλα./Βάνει το κυάλι και κοιτάει, στου Μπέτσι αγναντεύει./Βλέπει χορούς χορεύουνε, ακούει τραγούδια λένε./Χορεύουν τα Κολιόπουλα,ο Γιώργης ο Πλαπούτας,/Με τα κουμπούρια διπλαριά, με το σπαθί στο χέρι./Και μες τη μέση του χορού, χορεύει ο γέρο Κόλλιας,/Με τη σερβάτα στο λαιμό, με το σπαθί στο χέρι,/Και με το χέρι ανέμιζε την άσπρη φουστανέλα,/Την άσπρη σαν τα γάλατα, την κάτασπρη σα χιόνια.

Ο Δημητράκης Πλαπούτας, ο δευτερότοκος υιός του Κόλια, υπήρξε μία από τις ηρωικότερες μορφές της Ελληνικής Επαναστάσεως. Ο Φωτάκος αναφέρει για τον Δημήτριο Πλαπούτα:  «Οὗτος ὁ φιλοπόλεμος στρατηγὸς κατήγετο ἀπὸ τὸ χωρίον Παλούμπα τῆς Λιοδώρας. Ἐν ἀρχῇ τῆς ἐπαναστάσεως ἔγεινεν ἀρχηγὸς ἑνὸς τμήματος (σέμπτι) τῆς ἐπαρχίας Καρυταίνης, τοῦ λεγομένου τῆς Λιοδώρας. Αἱ ἐκδουλεύσεις του εἶναι ἐπίσημοι καὶ γνωσταί». Το 1803 νυμφεύθηκε τη Στεκούλα Κολοκοτρώνη, ανηψιά του Γέρου του Μοριά, τον οποίο τον ακολουθούσε πιστά στις μάχες και στη ζωή. Το 1811 ο Δημητράκης στάλθηκε από τον πατέρα του στη Ζάκυνθο, όπου εντάχθηκε στον αγγλικό στρατό και έναν χρόνο αργότερα επέστρεψε στου Παλούμπα και αντικατέστησε τον πατέρα του στο αξίωμα του κάπου των Δεληγιανναίων. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική εταιρεία από τον συμπατριώτη του  Αναγνώστη Τζοχαντάρη και στη συνέχεια ο ίδιος μύησε την οικογένειά του αλλά και πολλά παλληκάρια της Γορτυνίας, συμβάλλοντας σημαντικά στην προετοιμασία της επανάστασης στην Αρκαδία. Το έτος 1819 o Δημητράκης μαζί με τον Νικήτα Σταματελόπουλο, τον μεγάλο Ήρωα Νικηταρά, συνεπλάκησαν με Τούρκους στην Αλωνίσταινα, με αποτέλεσμα να σκοτώσουν δύο από αυτούς, ενώ ο ίδιος ο  Πλαπούτας τραυματίστηκε.

Δύο χρόνια αργότερα, ζύγωνε η ώρα της λευτεριάς. Αρχές Μαρτίου του 1821 ολόκληρος ο Μοριάς βρισκόταν σε αναβρασμό. Οι Φιλικοί πλέον ήταν χιλιάδες και περίμεναν το γενικό σύνθημα, περίμενε και ο Γέρο Πλαπούτας στον πύργο του στου Παλούμπα μαζί με τα Κολιόπουλά του.  Όταν ξημέρωσε η 20η Μαρτίου, ο Δημητράκης και ο Γεώργιος Πλαπούτας, ύστερα από συνεννόηση με τον Θοδωρή Κολοκοτρώνη, και αφού έλαβαν την ευχή του γέροντα πατέρα τους, συγκέντρωσαν στου Παλούμπα  πενήντα  παλληκάρια Παλουμπαίους. Κάλεσαν τον ιερέα να έρθει και μπήκαν αρματωμένοι στον ιστορικό ναό  του Αγίου Γεωργίου για να λάβουν την ευλογία του Θεού και τέλεσαν δοξολογία. Στη συνέχεια έκαναν λιτανεία στη μέση του χωριού και αφού ασπάστηκαν τις άγιες εικόνες και χαιρέτησαν τους συγγενείς τους κίνησαν για το Μπέτζι, σημερινό Αγιονόρι, με «ανοικτὴ  τῆς ἐλευθερίας σημαίαν»   γράφει ο Αμβρόσιος Φραντζής, «ὅθεν ἔγραψον καὶ εἰς τοὺς κατοίκους τῶν λοιπῶν Κωμῶν τῆς Λιοδώρας διὰ νὰ ἐξέλθωσιν ὅλοι ὁπλοφόροι εἰς τὴν Κώμην Μπέτζι, λέγοντες ὅ­τι ἔ­φθα­σεν ἡ στιγ­μὴ, τὸ στάδιον τῆς δόξης ἠνοίγη καί ἡ πα­τρίς ἐ­λευ­θε­ροῦ­ται ἀ­πό τάς χεῖ­ρας τῶν τυ­ράν­νων, καὶ ὅτι ἕνεκα τούτου νὰ προφθάσωσι μίαν ὥραν προτήτερα». Μέχρι την επόμενη ημέρα, 21 Μαρτίου στο Μπέτζι είχαν συγκεντρωθεί 850 αρματωμένα παλληκάρια της Λιοδώρας, έτοιμα να θυσιαστούν υπέρ βωμών και εστιών. Από εκεί ο Δημητράκης Πλαπούτας έγραψε γράμμα και στους  Δελιγιαναίους για να έρθουν, ενώ  35 αρματωμένοι στάλθηκαν στα γύρω χωριά και συνέλαβαν 9 Τούρκους  υπαλλήλους, τους οποίους τους αφόπλισαν και τους οδήγησαν στην Καρύταινα. Στις 22 Μαρτίου κατέφθασε στο Μπέτσι ο Ανάστος Δεληγιάννης με 80 δεκάρια φυσέκια και έγινε δεκτός με ενθουσιασμό, ενώ ο αδελφός του, ο Δημητράκης Δεληγιάννης στρατοπέδευσε στου Ρένεση με 500 Ακοβίτες και Περαμερίτες. Και τα δύο στρατόπεδα πέρασαν στην αρχηγία των αδελφών Δημητρίου και Γεωργίου Πλαπούτα. Η σπίθα της επαναστάσεως είχε ανάψει. Την ίδια ώρα και σε άλλα μέρη της Πελοποννήσου παρατηρείται έντονη κινητικότητα οπλαρχηγών, που λειτουργούν υπό τις εντολές του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη και του Γρηγορίου Παπαφλέσσα. Είναι άξιο θαυμασμού το γεγονός ότι οι Έλληνες ύστερα από 400 χρόνια σκλαβιάς, αναρίθμητα επαναστατικά κινήματα που κατεπνίγησαν στο αίμα, και τον φοβερό διωγμό των Κλεφτών το 1806, κατάφεραν και λειτούργησαν με ομοψυχία και απόλυτη μυστικότητα σε έναν κοινό εθνικό σκοπό. Κι αυτό συνέβη, διότι αυτοί που πρωτοστάτησαν στον Αγώνα πίστεψαν βαθιά σ’ αυτόν και γι’ αυτό μίλησαν στις ψυχές των Ελλήνων. Στους οπλαρχηγούς που συγκεντρώθηκαν στο Μπέτσι, ο Δημητράκης Πλαπούτας απηύθυνε λόγια που μίλησαν στις  ψυχές των παλληκαριών. Γνώριζε ότι το εγχείρημα ήταν μεγάλο, ότι κάποιοι δεν θα πίστευαν ότι ήρθε επιτέλους η μεγάλη ώρα, γι΄ αυτό τους απηύθυνε τα εξής λόγια: «ἀ­δελ­φοί, ὅ­σα βλέ­πε­τε ἀ­νέλ­πι­στα μή θε­ω­ρεῖ­τε ὅ­τι εἶ­ναι τρε­λά καί ἀ­νό­η­τα πράγ­μα­τα, πλη­ρο­φο­ρη­θῆ­τε μέ ὅ­λην τήν ἀ­λή­θειαν ὅ­τι τά γρά­φουν τά βι­βλί­α μας καί ἀν δέν πι­στεύ­ε­τε τούς λό­γους μας, ρω­τᾶ­τε καί τούς ἱ­ε­ρεῖς πού τά γνω­ρί­ζουν νά σᾶς εἰ­ποῦν.».

Με τέτοιους άνδρες, όπως ο Δημητράκης Πλαπούτας, στηρίχθηκε η Επανάσταση.  Ο Γερο Κόλιας πρέπει να ήταν πολύ περήφανος για τους γιους του, που από την πρώτη στιγμή έλαβαν μέρος σε σημαντικές μάχες. Η πρώτη μάχη στην οποία  έλαβαν μέρος οι Πλαπουταίοι ήταν η νικηφόρα μάχη στη θέση Στενά του Αγίου Αθανασίου Καρύταινας στις 27 Μαρτίου, στην οποία έπεσε ηρωικά πολιορκώντας το κάστρο της ένας από τους μεγαλύτερους οπλαρχηγούς της Πελοποννήσου, ο Λιάκος Λιακόπουλος ο Παλουμπιώτης, από την ηρωική γενιά των Λιακοπουλαίων.  Αιωνία η μνήμη σε αυτόν τον πρωτομάρτυρα του Αγώνα, καθώς και στα μέλη της οικογενείας του, 46 στον αριθμό (μαζί με τον ίδιο), που  θυσιάστηκαν για την Πατρίδα. Στην  Καρύταινα βρίσκεται το άγαλμά του, για να θυμίζει σε όλους μας με ποιες και πόσες θυσίες ήρθε η Λευτεριά.  Από τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά … Ακολούθησε  η μάχη  του Βαλτετσίου στις 13 Μαΐου, στην οποία διακρίθηκε ο Δημήτρης Πλαπούτας, και λίγες ημέρες αργότερα, στις 24 Μάϊου, στη μάχη στον Άγιο Βλάσσιο της Τριπολιτσάς. Η μάχη του Λάλα στην Ηλεία τον Ιούνιο του 1821 εναντίον των μουσουλμάνων Αλβανών της περιοχής έμελλε να είναι και η τελευταία για τον Γεωργάκη Πλαπούτα, ο οποίος έπεσε πολεμώντας. Ο πρόωρος θάνατός του βύθισε στο πένθος την οικογένειά του και αποστέρησε από την Ελλάδα έναν ικανότατο στρατιωτικό. Βαρύτατο πλήγμα για τον γέροντα πατέρα του, τον ατρόμητο πολεμιστή Κόλια, ο οποίος θρηνούσε τον πρωτότοκο.  Η δημοτική αοιδός Αννέτα Γεωργουλοπούλου από το χωριό Τριπόταμα Αχαΐας,  η οποία διαμένει στα Κρέστενα Ηλείας και βόσκει τα πρόβατά της στα ίδια μέρη όπου έγιναν οι μάχες, έγραψε για τη σημερινή ομιλία μου το παρακάτω μοιρολόι για τον Γεωργάκη Πλαπούτα, που για πρώτη φορά παρουσιάζεται σε κοινό: «Οι Πλαπουταίοι κίνησαν να πάνε για του Λάλα, πάνε  να πολεμήσουνε τους Τουρκοαρβανίτες,  πρώτα πάνε στη εκκλησιά, πάνε να κοινωνήσουν, κι από βραδύς κοιμήθηκαν για να ’ναι αλαφρωμένοι, και είδαν όνειρο κακό, πικρό, φαρμακωμένο, θολά ποτάμια πέρναγαν, θολά και ματωμένα, και πέρα που τα διάβαιναν ένας δεν εδιάβη καταμεσής εστάθη στη μέση στο ποτάμι και ήταν o Γιώργος μοναχός, που πεσε λαβωμένος».

Τον Γεωργάκη αντικατέστησε στη θέση του ο Δημητράκης. Ικανότατος στρατιωτικός κατάφερε να εμψυχώσει τα παλληκάρια του αδικοχαμένου αδελφού του και να πολεμήσουν στη μάχη του Πούσι, μετά την οποία οι Τουρκαλβανοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή του Λάλα. Ο Δημητράκης Πλαπούτας έπρεπε να συνεχίσει πλέον μόνος του  τον Αγώνα, χωρίς το στήριγμά του, τον αδελφό του Γεωργάκη. Βαρύ το χρέος και προς τον γέροντα πατέρα του  και προς την Πατρίδα. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις της πολιορκίας της Τριπολιτσάς (23-9-1821), στη μάχη της Χαλανδρίτσας (26-2-1822) και στη μάχη του Γηροκομείου Πατρών (9-3-1822). Το γενναίο παλληκάρι του Γέρο Κόλια στάθηκε αντάξιο της φήμης των Πλαπουταίων, χτυπώντας πρώτος τον Δράμαλη έξω από το Άργος, στην τοποθεσία Χαρβάτι και Φίχτια τον Αύγουστο του 1822 και κινδύνευσε να σκοτωθεί, όμως συνέχισε τον αγώνα. Στρατοπέδευσε στο Άργος, στη θέση Άκοβα, συγκεντρώνοντας στρατιωτική δύναμη 2.000 ανδρών, των οποίων τέθηκε αρχηγός. Από εκεί πολεμούσε αδιάκοπα τον Δράμαλη μέχρι το τέλος και μετά την πτώση του Ναυπλίου, έγινε φρούραρχος Ναυπλίου μέχρι την αντικατάστασή του από τον γιο του Κολοκοτρώνη, Πάνο.   Ο Δημητράκης Πλαπούτας πολέμησε με σθένος και τον Ιμπραήμ.  Τον Ιούνιο του 1825 στη Δραμπάλα Μεγαλόπολης, και στα Τρίκορφα της Τριπολιτσάς, τον Αύγουστο του ιδίου χρόνου στην Καφικαριά Καλαβρύτων, όπου επικεφαλής της ελληνικής στρατιωτικής δύναμης κατανίκησε τους Τούρκους ύστερα από σκληρή μάχη. Αυτή ήταν με λίγα λόγια η μεγάλη προσφορά προς το Έθνος του στρατηγού Δημητρίου Πλαπούτα, του ακούραστου πολεμιστή, του μεγάλου πατριώτη που μαζί με την οικογένειά του οργάνωσε τον ξεσηκωμό στη Γορτυνία.

Επί Ιωάννη Καποδίστρια ο Δημήτριος Πλαπούτας έλαβε τον βαθμό του συνταγματάρχη και συμμετείχε στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση του Άργους το 1829 ως πληρεξούσιος Γορτυνίας, ενώ τρία χρόνια αργότερα διορίστηκε από τη Γερουσία  μέλος της διοικητικής επιτροπής. Το 1833 όμως ήρθαν χρόνια πικρά. Η πολιτεία αγνωμονούσα, κατηγόρησε τον Δημητράκη Πλαπούτα μαζί με άλλα στελέχη του Καποδιστριακού κόμματος   για συνωμοσία εναντίον του Όθωνα. Ο Δημητράκης, που είχε προσφέρει τόσα για να απελευθερωθεί ο τόπος, κλείστηκε από τους νέους δυνάστες Βαυαρούς στη φυλακή μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Η δίκη των Αγωνιστών έγινε στο παλιό τζαμί του Ναυπλίου και διήρκησε πολλές ημέρες. Ο Δημήτριος Πλαπούτας, ο μεγάλος αγωνιστής, ο ένθερμος πατριώτης, όταν κλήθηκε σε απολογία είπε τα εξής. Πρόεδρος: Πώς ονομάζεσαι;  Πλαπούτας: Δημήτριος Πλαπούτας ή Κολιόπουλος. Πρόεδρος: Από πού είσαι; Πλαπούτας: Από την Παλούμπα της Γορτυνίας. Πρόεδρος: Πόσο ετών είσαι;  Πλαπούτας: Σαράντα-πέντε. Πρόεδρος: Τι επάγγελμα έχεις; Πλαπούτας: Στρατιωτικός. Αυτή ήταν η αλήθεια, στρατιωτικός, που είχε προσφέρει τα πάντα για τη Λευτεριά της Πατρίδας και  είχε κερδίσει όπως ο Κολοκοτρώνης την αγάπη και τον σεβασμό του κόσμου. Αυτή η αγάπη που απολάμβαναν από τους Έλληνες οι Αγωνιστές δεν, ήταν ανεκτή από την Αντιβασιλεία. Με απειλές και ψευδομάρτυρες, και παρά τη διαφωνία των δύο δικαστών, Τερτσέτη και Πολυζωίδη,   στις 26 Μαΐου του 1834 η Αντιβασιλεία τους καταδίκασε και τους δύο σε θάνατο. Ο Γερο Κόλιας Πλαπούτας είχε φύγει από τη ζωή το 1827.  Ευτυχώς που δεν έζησε περισσότερο για να δει την κατάντια και την αχαριστία της πολιτείας προς την οικογένειά του, που προσέφερε τα πάντα για τον Αγώνα, μέχρι και τον πρωτότοκο γιο του. Οι άνθρωποι που κράτησαν στα χέρια τους την Ελλάδα και της έσπασαν τις αλυσίδες της σκλαβιάς της, που σώθηκαν από το εχθρικό βόλι, καταδικάζονταν τώρα σε θάνατο από τους νεοφερμένους κυβερνήτες Βαυαρούς και τους ντόπιους πολέμιους των Αγωνιστών. Υπό τον φόβο γενικής κατακραυγής ο Όθων μετέτρεψε την ποινή των δύο Αγωνιστών σε ισόβια και μετά την ενηλικίωσή του τους αποφυλάκισε στις 29 Μάϊου του 1835.

Από εκείνη τη στιγμή, η πορεία του Δημητρίου Πλαπούτα στα  πολιτικά πράγματα υπήρξε πετυχημένη. Ήταν η ελάχιστη ανταμοιβή για έναν μεγάλο Αγωνιστή της Πατρίδας.   Το 1844  έφθασε μέχρι το αξίωμα του βουλευτή Καρύταινας, το 1847 έγινε γερουσιαστής και το 1861 αντιστράτηγος.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στον τόπο που αγάπησε, στη γενέθλια γη  του Παλούμπα. Στον πύργο του αείμνηστου πατέρα του, του γίγαντα και αδάμαστου αρματωλού Κόλια Πλαπούτα.  Εδώ είχε θαφτεί ο Γερο Κόλιας για ν’ αγναντεύει τα βουνά της λευτεριάς, εδώ βρίσκονταν και τα οστά του αδελφού του, Γεωργάκη, που είχε τόσα πολλά να προσφέρει στην πατρίδα, όμως έφυγε τόσο πρόωρα για χάρη της στη μάχη του Λάλα. Εδώ, στου Παλούμπα, άφησε και ο Δημητράκης την τελευταία του πνοή στις  7 Ιουλίου του 1864, έχοντας δει την πατρίδα του ελεύθερη. Πήγε να ανταμώσει τον Γέρο Κόλια και τον Γεωργάκη. Να στήσουν χορό όπως τότε που ήταν νέοι, και να αστράφτουν τα σπαθιά που έφεραν τη Λευτεριά στο φως του ζωοδότη ήλιου, να αντηχούν οι κουμπουριές τους στα βουνά και στις πλαγιές. Να τους ακούσει ο Θοδωρής ο Κολοκοτρώνης και ο Νικηταράς, να τους ακούσουν και οι Σουλιμαίοι Ντρέδες, να στήσουν και αυτοί χορό πάνω στις αγιασμένες  πέτρες, και πρώτος τον χορό να σέρνει ο Δημητράκης, να ακολουθούν τα αδέλφια του,  τα Κολιόπουλα, πιο πίσω ο Λιάκος ο Λιακόπουλος, μαζί με το πρωτοπαλίκαρο του Δημητράκη, τον  Πανουργιά Ηλιόπουλο, και  όλα τα παλληκάρια της Λιοδώρας.

Αιωνία η μνήμη σας Ελευθερωτές της Ελλάδας! Αιωνία η μνήμη του Κόλια Πλαπούτα και των γιων του, Δημητρίου και Γεωργίου, και όλων των τέκνων του. Αιωνία η μνήμη των Γορτύνιων οπλαρχηγών και ανωνύμων αγωνιστών, αιωνία η μνήμη όλων των Ελλήνων που θυσιάστηκαν για τη Λευτεριά της Ελλάδος! Όσο για εμάς τους απογόνους, έχουμε ιστορικό χρέος να κρατάμε το μετερίζι όπως ο Πλαπούτας, και αν κάποτε μας χρειαστεί η Πατρίδα, να πράξουμε όπως εκείνος. Τι ζήτησαν οι Ήρωες που μας απελευθέρωσαν;  Τίποτε άλλο, παρά μόνο ένα κερί στη μνήμη τους και να τους μοιάσουμε. Τι σημαίνει αυτό; Να φανούμε αντάξιοί τους.

 

Χρόνια πολλά Ελλάδα μας! Χρόνια πολλά υπερήφανοι Αρκάδες, απόγονοι Ηρώων!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s